สัตวแพทย์

     สัตวแพทย์ คือ แพทย์ที่รักษาสัตว์ หรือกล่าวแบบภาษาชาวบ้านว่า "หมอรักษาสัตว์" โดยคำว่า veterinarian นิยมใช้ในอเมริกาเหนือ ถูกใช้เป็นครั้งแรกโดยโทมัส บราวน์ (Thomas Browne) หรือ veterinary surgeon นิยมใช้ในยุโรป ซึ่งมีรากศัพท์มาจากภาษาละติน คือ veterinae โดยมีหมายความว่า draught animals บางครั้งอาจจะใช้คำสั้นๆ ว่า "Vet"

      ในประเทศไทย คาดว่า คำว่า สัตวแพทย์ พล.ต. ม.จ.ทองฑีฆายุ ทองใหญ่ ผู้ซึ่งเป็นพระบิดาของวิชาสัตวแพทย์สมัยใหม่ เป็นผู้ใช้คำนี้ โดยทรงก่อตั้งโรงเรียนอัศวแพทย์ทหารบก ซึ่งได้พัฒนาต่อมาเป็นโรงเรียนนายสิบสัตวแพทย์ และ โรงเรียนนายดาบสัตวแพทย์ทหารบก ตามลำดับ ซึ่งถือว่าเป็นการศึกษาวิชาสัตวแพทยศาสตร์ครั้ง แรกของประเทศไทย โดยต้องการผลิตกำลังพลป้อนกองทัพ และได้พัฒนาเป็นแผนกอิสระสัตวแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิยาลัย ในเวลาต่อมา โดยมี ศาสตราจารย์ พันโท หลวงชัยอัศวรักษ์ เป็นปฐมคณบดี ซึ่งถือว่าเป็นการศึกษาวิชาสัตวแพทยศาสตร์ ในสถานศึกษาพลเรือนเป็นครั้งแรก เพื่อผลิตสัตวแพทย์ ในระดับปริญญา
     คลิ๊กภา พเพื่อขยาย
      อย่างไรก็ตาม กรมปศุสัตว์ ก็เปิดสอนวิชาสัตวแพทยศาสตร์ ในระดับประกาศนียบัตร ณ โรงเรียนสัตวแพทย์ (Paraveterinary School)เพื่อผลิตบุคลกรให้กรมปศุสัตว์ เพื่อบรรเทาความขาดแคลนสัตวแพทย์ของประเทศ โดยมี เพลงนกน้อยในไร่ส้ม เป็นเพลงที่ถูกแต่งเพื่อชื่นชมการปฏิบัติหน้าที่ของ สัตวแพทย์ในชนบท และถูกนำไปใช้ในวิชาชีพสื่อสารมวลชน ต่อมา สัตวแพทย์ไทยมุ่งไกลสู่สัตวแพทย์นานาชาติ
   สัตวแพทย์ สัตวแพทย์ปัจจุบันมีโรงเรียนสัตวแพทย์อยู่ด้วยกัน 7 สถาบันที่เปิดสอนหลักสูตรทางสัตวแพทย์ ซึ่งในอนาคตคาดหวังว่า จะมีโรงเรียนสัตวแพทย์ทะยอยเปิดการเรียนการสอนทางด้วนสัตวแพทย์อีกมาก เพราะสัตวแพทย์เป็นวิชาชีพที่สำคัญเป็นอย่างมากในอนาคต ส้ตวแพทย์ไทย

      สัตวแพทย์ คือบุคคลซึ่งได้ขึ้นทะเบียนและรับใบอนุญาตเป็นผู้ประกอบวิชาชีพการสัตวแพทย์ จากสัตวแพทยสภา โดยเป็นผู้ที่มีความรู้ความสามารถในการตรวจโรค การวินิจฉัยโรค การป้องกันโรค การบำบัดรักษา หรือการกำจัดโรคสัตว์ และการกระทำโดยตรงต่อร่างกายสัตว์ด้วยการฉีดสารหรือการสอดใส่วัตถุใดๆ เข้าไปในร่างกายสัตว์เพื่อการตกแต่งหรือการบำรุงร่างกายสัตว์ การตอนหรือการขยายพันธุ์สัตว์ด้วยเทคนิคที่สามารถป้องกันการแพร่โรคทางการ สืบพันธุ์ และให้หมายความรวมถึงโรคติดต่อระหว่างสัตว์และมนุษย์ และการโภชนาภิบาลด้านสุขศาสตร์การอาหารและการปนเปื้อนในอาหารที่มีต้นกำเนิด มาจากสัตว์

ผู้ประกอบวิชาชีพการสัตวแพทย์ แบ่งได้เป็นสองชั้น คือ

1.ผู้ประกอบวิชาชีพการสัตวแพทย์ชั้นหนึ่ง ต้องมีคุณสมบัติดังนี้

         (ก)ได้รับปริญญาสัตวแพทยศาสตรบัณฑิตจากสถานศึกษาในประเทศไทยที่ทบวงมหาวิทยาลัยหรือสัตวแพทยสภารับรอง

         (ข) ได้รับปริญญาในสาขาวิชาชีพการสัตวแพทย์จากสถานศึกษาในต่างประเทศและได้รับ อนุญาตให้เป็นผู้ประกอบวิชาชีพในประเทศที่ตนได้รับปริญญา เว้นแต่เป็นผู้ซึ่งมีสัญชาติไทยอาจไม่ต้องเป็นผู้ได้รับอนุญาตให้เป็นผู้ ประกอบวิชาชีพในประเทศที่ผู้นั้นได้รับปริญญาก็ได้ แต่ต้องผ่านการสอบความรู้ตามข้อบังคับสัตวแพทยสภา หรือ

         (ค) มีสัญชาติไทย ซึ่งได้รับปริญญาในสาขาวิชาชีพการสัตวแพทย์จากสถาบันการศึกษาในต่างประเทศ อาจไม่ต้องเป็นผู้ได้รับอนุญาตให้เป็นผู้ประกอบวิชาชีพในประเทศที่ผู้นั้น ได้รับปริญญาก็ได้ แต่ต้องผ่านการทดสอบความรู้ตามข้อบังคับสัตวแพทยสภา

         ผู้ประกอบวิชาชีพการสัตวแพทย์ชั้นหนึ่งสามารถกระทำการใดๆ อันเป็นการประกอบวิชาชีพการสัตวแพทย์ได้ทุกประการ

2.ผู้ประกอบวิชาชีพการสัตวแพทย์ชั้นสอง ต้องมีความรู้ในวิชาชีพการสัตวแพทย์โดยได้รับปริญญาสาขาอื่นที่มิใช่สัตว แพทยศาสตรบัณฑิต หรือประกาศนียบัตรจากสถานศึกษาที่สัตวแพทยสภารับรอง และผ่านการสอบความรู้ตามข้อบังคับสัตวแพทยสภา ผู้ประกอบวิชาชีพการสัตวแพทย์ชั้นสองสามารถประกอบวิชาชีพการสัตวแพทย์ได้ทุก ประการเว้นแต่การกระทำการดังต่อไปนี้

         1.การวินิจฉัยโรคโดยใช้กล้องส่องตรวจภายใน

         2.การวินิจฉัยและรักษาโรคด้วยรังสีหรือคลื่นเสียง

         3.การฉีดยาเข้าหลอดโลหิต

         4.การใช้ยาอันตรายตามกฎหมายว่าด้วยยา

         5.การใช้ยาเสพติดให้โทษตามกฎหมายว่าด้วยยาเสพติดให้โทษ

         6.การเจาะโลหิตจากหลอดโลหิต

         7.การผ่าตัดโดยใช้ยาสลบ หรือการฉีดยาเข้าไขสันหลัง

         8.การผ่าตัดภายในบริเวณช่องท้อง ช่องอก ช่องเชิงกราน ตา หรือสมอง ทั้งนี้ไม่รวมถึงการตอนสุกรหรือสัตว์ปีก

         9.การต่อกระดูกโดยวิธีการทางศัลยกรรม

         10.การช่วยคลอดในการคลอดผิดปกติ

         11.การรักษาสัตว์ที่เป็นหมันชั่วคราวด้วยการใช้ยาต่างๆ ฉีดเข้ามดลูกหรือการกระทำการใดๆ ต่อรังไข่

         12.การรีดเก็บน้ำเชื้อเพื่อนำไปใช้ในการผสมเทียม ทั้งนี้ไม่รวมถึงการรีดเก็บน้ำเชื้อจากสัตว์ปีก